Żabi Mnich – (słow. Žabi Mnich, niem. Froschmönch, węg. Békás Bárat) szczyt w Tatrach o wysokości 2146 m n.p.m. w bocznej, Żabiej Grani Tatr Wysokich, na granicy polsko-słowackiej, pomiędzy zwornikowym Żabim Szczytem Wyżnim, oddzielonym Białczańską Przełęcz Wyżnią a Żabim Szczytem Niżnim, oddzielonym Białczańską Przełęczą. W grani Żabiego Mnicha w kierunku Żabiego Szczytu Niżniego znajduje się głęboka przełączka zwana Żabie Wrótka.
Żabia Grań rozdziela dwie doliny: leżącą w granicach Polski – Dolinę Rybiego Potoku oraz znajdującą się po stronie słowackiej Żabią Dolinę Białczańską.
Żabi Mnich posiada dwa wierzchołki: północno-wschodni leżący w głównej grani oraz południowo zachodni, nazywany Żabim Kapucynem (Żabí kapucyn), niewiele niższy (2138 m n.p.m), położony w bocznej grani odchodzącej od głównego wierzchołka. Wierzchołki oddziela przełaczka - Żabia Szczerba (Žabia štrbinka) położona na wysokości ok. 2111 m n.p.m., z niej schodzi rynna o wysokości ok. 100 m nazywana Kominem Świerza (Świerzov komín). W tej grani, opadającej już stromo ku zachodowi widoczna jest niewielka, w kształcie przypominającym kręgiel, turniczka zwana Żabią Lalką (od wierzchołka Żabiego Mnicha oddziela ją Przełączka pod Żabią Lalką). Żabia Lalka i Żabi Mnich widoczne są znad Morskiego Oka choć najczęściej rozmywają się na tle skalistych zboczy Żabiego Szczytu Wyżniego.
Jako pierwsi (18 sierpnia 1907) na Żabim Mnichu stanęli: Janusz Chmielowski, Adam Kroebl, Adam Staniszewski i ich przewodnik Józef Gąsienica Tomków. Pokonanie drogi zimą należy do Jana Dorawskiego, Kazimierza Piotrowskiego i Adama Sokołowskiego (6 kwietnia 1925).
Na Żabią Lalkę jako pierwsi weszli 5 sierpnia 1908 r. Janusz Chmielowski, Gyula Komarnicki, Adam Kroebl z przewodnikiem Józefem Gąsienicą Tomków.
Na szczyt nie wiedzie znakowany szlak, najłatwiejsza droga wspinaczkowa jest bardzo eksponowana o trudnościach II UIAA.
Oświetlone zachodzącym słońcem ściany Żabiego Mnicha na tle pogrążonych w mroku zboczy Żabiego Szczytu Wyżniego