Wzgórza Szeskie

Wzgórza Szeskie, Szeski Garb  (niem.: Seesker Höhen) – mezoregion fizycznogeograficzny w północno-wschodniej Polsce, północno-wschodnia część Pojezierza Mazurskiego, najmniejsza i najwyżej wzniesiona. Powierzchnia 401 km2, rozciąga się w układzie południkowym na przestrzeni ok. 30 km, między Oleckiem a Gołdapią.

Wzgórza Szeskie, stanowiące ciąg moren czołowych, odznaczają się wyraźnym garbem w krajobrazie. W północnej ich części wysokości względne przekraczają 100 m. Najwyższym wzniesieniem jest Góra Szeska (309 m n.p.m.) - trzecie pod względem wysokości pasma polskich pojezierzy. Na północ od niej ciągnie się pas wzgórz, których kulminację stanowią: Góra Rudzka (284 m n.p.m.), Góra Tatarska (308 m n.p.m.), Piękna Góra (Góra Gołdapska) (272 m n.p.m.).

Klimat obszaru jest wyraźnie chłodniejszy i wilgotniejszy w porównaniu z otaczającymi terenami, roczne opady przekraczają 700 mm. Ukształtowanie terenu i długo zalegająca pokrywa śnieżna umożliwia uprawiania tutaj narciarstwa zjazdowego (m.in. na Górze Gołdapskiej).

Brak jest większych kompleksów leśnych. Na obszarze Wzgórz znajduje się rezerwat przyrody "Cisowy Jar" – wąwóz porośnięty lasem mieszanym, ochronie podlega najbogatsze na Mazurach stanowisko cisa pospolitego.

Artykuł pochodzi z polskiej wikipedii.