Jezioro Nidzkie

Jezioro Nidzkie - jezioro na Równinie Mazurskiej, w województwie warmińsko-mazurskim w Puszczy Piskiej, powierzchnia 1831 ha, głębokość do 23,7 m. Na północy łączy się poprzez jeziora Guziankę Wielką i Guziankę Małą z jeziorem Bełdany. Znajduje się tu rezerwat przyrody, zaś jezioro sąsiaduje z Mazurskim Parkiem Krajobrazowym.

Turystyka

Jezioro jest atrakcyjne turystycznie. Znajduje się na końcu tak zwanego Szlaku Puszczańskiego. Jezioro jest jednym z najmniej zmienionych przez działalność człowieka akwenów w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich. Istnieje kilka przyczyn takiego stanu. Po pierwsze nad jeziorem jest przede wszystkim bardzo mało osad ludzkich. Po drugie jezioro jest końcem szlaku i nie prowadzi nigdzie dalej. Przyczyną trzecią jest prawna ochrona jeziora, a jednym z jej efektów jest zakaz używania silników spalinowych na większości powierzchni jeziora. Dzięki temu akwen jest rzadko odwiedzany przez turystów szukających atrakcji, co czyni z niego idealne miejsce wypoczynku dla osób szukających ciszy i kontaktu z jak najmniej zmienioną przyrodą.

Opis jeziora

Żeglarz albo kajakarz na jezioro może dostać się płynąc Szlakiem Puszczańskim od Jeziora Mikołajskiego przez Bełdany, a następnie Śluzą Guzianka oraz jeziorami Guzianka Mała i Guzianka Wielka. Ostatnim krokiem jest przepłynięcie przez krótki kanał pod mostami drogowym i kolejowym w miejscowości Ruciane-Nida. Zaraz za kanałem jezioro jest dosyć wąskie, jednak po kilkuset metrach szerokość wzrasta umożliwiając łatwą żeglugę. Po prawej stronie znajduje się port w Nidzie należący do PTTK. W tej części jeziora znajduje się grupa niewielkich wysp. Na wysokości ostatniej z nich nad wodą przechodzi napowietrzna linia wysokiego napięcia. Mniej więcej od tego miejsca obowiązuje strefa ciszy, w której nie wolno używać silników spalinowych. Jezioro lekko skręca w lewo, a po prawej stronie znajdują się ostatnie zabudowania Nidy i port Pod Dębem. Niedaleko za portem jezioro wypłyca się, szczególnie w okolicy znajdującej się tu pojedynczej wyspy. Od tego momentu jezioro na długości partu kilometrów delikatnie skręca w lewo. Prawy brzeg jest wysoki, zalesiony i pozbawiony zatok. Lewy brzeg ma bardziej urozmaiconą linię brzegową, na którą składa się kilka niewielkich zatoczek. Mniej więcej w połowie tego odcinka jeziora na prawym brzegu znajduje się Leśniczówka Pranie, z którą związany był Konstanty Ildefons Gałczyński i w której znajduje się jego muzeum. Dalej na tym samym brzegu znajduje się port w miejscowości Krzyże. Odcinek ten kończy się przewężeniem oraz płycizną na prawym brzegu, po czym rozpoczyna się najszerszy odcinek jeziora. Z obu stron otwierają się większe zatoki. Większa, prawa zatoka zwana Zamordeje Wielkie kończy się portem w miejscowości Karwica, natomiast lewa, mniejsza zatoczka zwie się Zamordeje Małe i nie ma nad nią żadnych miejscowości. W dalszej części jezioro znowu się zwęża, aby po kilkuset metrach stać się wąskim i krętym przejściem prowadzącym do południowo-wschodniej części akwenu. Za przewężeniem jezioro staje się znowu szersze. Od tego momentu mamy do czynienia z niskimi, zarośniętymi trzciną brzegami. Odcinek ten kończy się kolejnym przewężeniem, dużo węższym od poprzedniego, po którym zaczyna się ostatnia część jeziora, która jest mało zdatna do żeglugi. Przyczyną tego jest sukcesja ekologiczna, która spowodowała, że jezioro jest płytkie i wypełnione mułem. Muł znajdujący się niewiele poniżej linii wodnej spowalnia płynącą jednostkę i uniemożliwia dojście do brzegu. Ten ostatni odcinek jeziora kończy się kanałem, który prowadzi na Jezioro Wiartel i do miejscowości Wiartel.

Artykuł pochodzi z polskiej wikipedii.